--+--

เรื่องมีอยู่ว่า เราไม่พอใจกับเด็กคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเด็กที่ถูกพ่อแม่ปล่อยมา เนื่องจากพ่อแม่ได้หย่ากันแล้ว ที่รู้นิ

เพราะดูนิสัยและดูทางพ่อแม่แล้ว ดูเขาไม่ค่อยห่วงลูกเท่าไร แถม เกรงใจลูกอีก ไม่เกรงกลัวใดๆ ไปเกาะคนอื่น

กิน ใครมาที่รู้จัก ก็จะเกาะกินไปเรื่อยๆ แถมไม่แค่นั้น เขานอนในร้านดูราวกับบ้านตัวเองเลยล่ะ ถึงแม้ว่าเราด่า

ไม่หลายรอบแล้ว ซึ่งคนโดนเกาะนี่ ก็บอกคำเดี่ยวว่า ลำคาญ มากๆๆๆ ตอนนี้ไม่มีใครเขาไปเป็นพวกมันหรอก

ดูแล้วยังไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด วันนี้เราก็บอกไปว่า หมดเวลาแล้วนะ แต่ทางนั้นเขาไม่ฟังและบอกว่า เขาต้องหมด

เลข 9 สิ ไม่ใช้ เลข8  และคนที่จดไม่ใช่ใครที่ไหน พ่อ เราเอง พ่อเราจะอยู่ตอนเช้าๆ ถึง 5ทุ้ม แล้วค่อยสลับคน

มาเผ้าร้านอีกที  เราก็บอกว่า ทำตามหน้าที่ และอีกอย่าง ถ้าอยากจะเถียงเอาไว้พ่อตื่นก่อน ค่อยว่ากันอีกที

แต่ทางนั้นก็บอกว่า ทุกทีล่ะ เป็นอย่างนี้ทุกที ถ้าไม่มีพวกผมร้านนี้จะอยู่รอดหรือ  เราก็บอกว่า ร้านนี้ถ้าไม่มีนาย

สักคน มันไม่เป็นไรหรอก  อีกอย่าง คนไหนพวกนายว่ะ เราคิด พวกนายมันไม่สักคนไหมว่ะ มีแต่พวกกุโว้ย

และ ที่คนไม่มีนิ เพราะ นายตั้งหาก ใครเขาเห็นนาย ไม่กล้าเข้าร้านสักคนเดี่ยว ไม่อยากจะบอกเลย

หลังจากที่นายไปนะ ลูกค้า เข้ามาเต็มร้านเลย แสด  แล้วคนที่กินเกาะคนอื่นนี้เขาเรียกว่าอะไร เน้อ

หลังจากนั้น ก็มีคนที่รู้จักห้ามปล่อยๆๆ มันไปเถอะ  เดี่ยวพี่ต่อเวลาให้เขาเอง  เลยต่างฝ่ายต่างยอมไป

ต่อถ้ามันทำอะไรอีก แม่จะด่า และไม่ได้ด่าคนเดี่ยว เพื่อน กุก็จะด่ามัน มันอดไม่ได้อีกต่อไป  จะเอาให้มันฆ่าตัว

ตายไปเลย จะเล่นแรงๆๆล่ะ สมแล้วที่เป็นเด็กเกรียนจริงๆๆๆ  ของแท้เลย นั้นเราจะเกรียนเป้นพิเศษเพื่อมัน

และอีกเรื่องคือเมื่อวานสะใจมากๆ พาทุกคนไปกินอาหารญี่ปุ่น เพราะเป็นงานวันเกิดเพื่อนเราเอง เลยนัดๆๆกัน

ไป  มันก็มามองด้วยความอิฉา  ไม่ใช่เรื่องฮิฉาเรื่องเดี่ยว เพื่อนเราที่ชื้อบาส ได้ทำงาน จนซื่อเครื่องเกมส์ ก็

แบ่งๆๆกันเล่น ยกเว้นมันที่ไม่ได้เล่น คงอยากจะเล่นด้วย  แต่คงยากว่ะ เพราะใครเขาจะให้นายเล่น ถ้ายัง

มีนิสัยแบบนี้ เพื่อนนายที่คบกับนายมามันเริ่มไปแล้วนะ อีกไม่นานเกินรอ คงจะไม่มีใครเขาคุยด้วย

เพราะคนอย่างนายตายไป ไม่มีใครสงสานหรอกในเมื่อนายทำตัวเอง  ไม่ยอมไปทำงาน ไหนว่ะ มีงานทำแล้ว

ก็ไม่ไป เล่นแต่เกมส์ ถ้าร้านเราย้ายร้านเมื่อไร นายคงจะทำอะไรไม่ได้แน่ๆ

 ------

ระบายด้วยความสะใจ  ไปแต่งฟิคต่อดีกว่า และ ที่สูบโดจะอัพต่อล่ะนะครับ  แต่อยากจะมีเรื่องลำบากนิดๆๆนะ

------

ตอนที่2  จุดเกิดของเรื่อง

หลังจากนั้นพวกหัวหน้ารุ่นก่อน ก็เตรียมตัวกันออกมาล่า ระหว่างทางเดินทางไปในโลกมุนษย์นั้นมันอาจจะจะเป็นเรื่องที่ยาก อีกทั้งยังต้องได้รับอุนญาติ จาก พระเจ้า ก่อน  แต่มีหรอกพวกมาเฟีย โลกมืดจะทำตาม พวกเขาได้แหกกฎข้อสำคัญนี้ รุ่นที่2ใช้วิธีหลอกล่อโดยการแจกรูปจ็อคโต้ โปยบินไปทั่วแดน เพราะรู้ว่านี่คือจุดอ่อนของพวกเทพ (ไม่รู้เป็นเพราะความดีหรือความสวยงาม ของรุ่นที่1 กันแน่??  ซึ่งไม่มีใครรู้ได้) หลังจากผ่านด่านมาหลายด่าน จนกระทั่งได้พักผ่อนกลางทาง ก่อนจะเดินทางต่อไปในวันรุ่งขึ้น
รุ่นที่สามจุดก่อกองไฟ เตรียมทำอาหารสำหรับคืนนี้  ส่วนรุ่นอื่นๆ ช่วยกันกลางเต้นพักที่พักผ่อน เพียงไม่กี่ชั่วโมงอาหารสำหรับค่ำ ก็เสร็จเรียบร้อย ระหว่างนี้ก็พูดคุยกัน

"ท่านรุ่นที่ 2 ค่ะ ดิฉันรู้สึกสงสัยใช้นิสัยรุ่นที่ 1 จัง ทำไมถึงอยากเอา รุ่นที่10เป็นกิ๊ก"

ทุกคนก็หันมามองรุ่นที่2 ด้วยความสงสัย ต่างฝ่ายต่างก็เห็นด้วย 

"........เรื่องมีอยู่ว่า"

ย้อนกลับไปเมื่อ 13  ปี 

"น่าเบื่อ  ไม่มีไรทำเลยจริงๆ  "จ็อตโต้บ่น หลังจากที่เผ้าดูผู้สืบทอดมาจนถึง400ปี  ถึงแม้ตัวเองจะเป็นราชินีเคะ  มีฮาเร็มที่เราต้องการก็มีไปแล้ว  รู้สึกจะขาดอะไรไปบ้างอย่าง ...........บ้างอย่างที่สำคัญมากๆๆ    จ็อตโต้บ้างน้ำหน้าคิดหนัก เขาคิดไม่ออกจริงๆ  จนเสียงของรุ่นที่2 เอยทักขึ้น

“เป็นอะไรไปอีกล่ะ  จ็อตโต้ “คราวนี้จะเล่นอะไรอีกเนี้ย เวลาจ็อตโต้มันทำหน้าแบบนั้น มันต้องว่างแผนอะไรอีกแน่ๆ  จู่ๆร่างบางก็ลุกขึ้น

“ข้าคิดออกแล้ว วันนี้เป็นวันที่ลูกหลานข้ากำเนิดขึ้นมา!! “

“เจ้าหมายถึงมานะ นะหรือ นางก็ตั้งท้องได้สัก8เดือนแล้ว คงจะให้คลอดแล้วนะล่ะ”

“ข้าต้องรีบไปล่ะ เดี่ยวไม่ได้เห็นหน้าเหลน ตัวน้อยๆนั้น อย่าลืมจัดงานเลี้ยงด้วยนะ เพื่อเป็นการฉลองที่เหลนข้าได้เกิดมา”

“รู้แล้วล่ะ   นายรีบไปเถอะ  ทางนี้ฉันจัดการเอง”

จ็อตโต้ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวคำขอบคุณ  รุ่นที่2ถอนหายใจเบาๆ เหนื่อยหนายกับร่างบางจริงๆ 

 

หาไม่ว่ามันจะเป็นถัยในวันหน้า โดยที่ไม่รู้ตัวเลย

 

จ็อตโต้รีบวิ่ง ไปให้ถึงโรงพยาบาล อาบเหนื่อย เหนื่อยแค่ไหนก็อดทนได้  ร้อนก็อดทนได้ เพราะเหลนของเขากำลังจะเกิดแล้ว (แทนที่จะบินไปถึงเร็วกว่ากันเยอะ-  +  -)

“แฮ่กๆๆๆ  ในที่สุดก็ถึงสักที  เหนื่อยชิบหายเลย”เหลนกุจะเป็นผู้ชายหรือหญิงนะน่าลุ่นจริงๆ  จากนั้นเขาก็เข้าไปในโรงพยาบาล  ไม่ต้องสอบถามอะไรว่าอยู่ห้องไหน เพราะเขาเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง  ทันทีที่เขาจะถึงห้องหมายเลข เขาได้ยิ้นเสียงร้องไหของเด็กทารกที่เพิ่งเกิด จากห้องฝ่าตัด  ส่วนทางผู้เป็นพ่อก็รอหมอออกมาพร้อมกับบอกข่าวดีกับคนเป็นพ่อ

“ยิ้นดีด้วยนะครับ คุณซาวะดะ คุณได้ลูกชาย ครับ”

ผู้เป็นพ่อดีใจเป็นอย่างมาก รวมทั้งจ็อตโต้ด้วย หมอก็พาผู้เป็นพ่อเข้าไปหาภรรยาที่เพิ่งให้กำเนิดทารกตัวน้อยอันแสนสำคัญของพวกเขา  จ็อตโต้ที่แอบดูอยู่ห่างๆ ก่อนจะใช้ปากกาเขียนบนกระดาษตั้งชื่อเด็กของครอบครัวซาวะดะแทนพ่อ

“หึหึ  ชั่งเป็นเด็กน้อยที่น่ารักจริงๆ  ในสถานะที่เจ้าจะเป็นผู้สืบทอดคนต่อไปของข้า ข้าขอตั้งชื่อให้เจ้าล่ะกันนะ  ซาวะดะ สึนะโยชิ  “

จากนั้นเขาก็หายตัวไป  เหลือแต่กระดาษที่เขียนชื่อเด็กทารกนั้น

หลังจากนั้นเป็นต้นมา จ็อตโต้มาเยื่ยมเหลนบ่อยๆ บ้างครั้งเอาของฝากจากโลกหน้ามาให้เหลน บ้างครั่งตนเองก็ถูกไล่ยิงจากครูสอนพิเศษของเหลน ด้วยความรำคาญ เป็นผีแล้ว ยังจะมาดูแลทุกวัน บ้าหรือเปล่าว่ะ
แถมไม่เว้นที่โรงเรียน  ส่วนเจ้าสึนะที่เห็นแบบนั้นก็นึกว่าจะถูกยิงจริงๆ เลยรีบวิ่งหนี้  รีบไปโรงเรียนทันใด
เป็นผลทำให้สึนะ ซวยไป  แต่ความซวยมันไม่หมดแค่นี้ จ็อตโต้มาหาเหลนทุกนาที(จากทุกวัน)เนื่องจากได้ยิ้นว่า สึนะมีแฟนเป็นตัวตนแล้ว เขาแค้นอย่างมาก

"เหลนฉัน ใครห้ามแตะโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"เผ้าดูมานานตั้งแต่คลอด เรื่องอะไรจะให้คนอื่นเอาไป เหลนโมเอะขนาดนี้จะหาจากที่ไหนไม่ได้ ต้องขัดขวาง!!!

และนี่คือเรื่องราวทั้งหมด....จบ

 

หลังจากฟังรุ่นที่2 จนจบ ไม่มีใครส่งเสียงใดๆ ทุกอย่างอยู่ได้ด้วยความอึง

"เป็นความผิดของฉันด้วยล่ะ ที่ไม่ได้ สังเกตจ็อตโต้ให้ดี มันเลยติดเหลนอย่างกับอะไรดี"รุ่นที่2เล่าเรื่องไปร้องไหไป

"ท่านรุ่นที่ 2 ทำใจเถอะครับ มันไม่ใช้ความผิดท่านชะหน่อย ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าจะเป็นอย่างนี้นะ"

"นั้นสิค่ะ "

ใครมันจะไปรู้ล่ะ ว่ามันจะเกิดเรื่องแบบขึ้น!!!

---โปรดติดตามตอนต่อไป---

"ท่านผบ. ค่ะ.......เป็นอะไรไปหรือค่ะ"

ภรรยาริซ่าเรียกสติของเขากลับคืนมา รอยสะดุ้งเฮือก "เปล่า..........ไม่มีอะไร........"เขากำลังคิดถึงเหตุการ์ณเมื่อก่อนนี้ นี้ก็2ปีแล้ว ที่เอ็ดอยู่กับเขาตลอดเวลา.....ใช้แล้วเขาขังเอ็ดไว้ในห้องส่วนตัว ซึ่งไม่มีใครรู้เรื่องนี้ ส่วนอัลเขาก็ทำการฆ่าเรียบร้อย ต่อหน้าต่อหน้าเอ็ดเวิร์ด....เหตุการ์ณนั้นทำให้เอ็ดซ็อกมาก....ร่างเล็กซุกลงไปนั่งบนพื้นถนน ดวงตาสีทองเบิกโตอย่างตกใจ ประชาชนที่อยู่รอบๆบริเวณนั้นต่างก็วิ่งหนี้ เอาตัวรอด หาที่ปลอดถัยกันใหญ่ โดยที่ไม่ได้สนใจเด็กหนุ่มร่างเล็กเลย ร่างเล็กมองคนที่ฆ่าอัล.....ดวงตาสีดำนั้น ที่แสนเย็นชานั้น เอ็ดไม่อยากจะเชื่อ......คนที่ฆ่าอัลคือ คนที่เขารักมากที่สุด รอย มัสแตง...

"ฉัน....ขอกลับก่อนนะ......"รอยว่า จากนั้นก็ออกจากที่ทำงาน รถสีดำคันหรู รอจอดรับเขาอยู่ ยามเมื่อเห็นเขามาก็เปิดประตูรถให้ขึ้นรถ จากนั้นรถก็ออกจากศูนย์บัญชาการใหญ่ และขับไปถึงบ้านหลังใหญ่ มียามอยู่เผ้าประตู2คน บ้านหลังนี้ใหญ่โตมากราวกับพระราชวัง.......

รถเล่นมาถึงตัวข้างในบ้าน รอยก็ออกจากรถ และเข้าไปในบ้านของเขา ถายในบ้านตกแต่งอย่างหรูหรา

"นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับค่ะ"หญิงสาวรับใช่คนหนึ่งกล่าว เมื่อรอยเพิ่งจะเขาบ้านไม่นาน เขาก็ถอดเสื้อคุมออกมาให้หญิงสาวรับไปแขวนไว้

"เอ็ดเวิร์ด เป็นอย่างไรบ้าง"

"กำลังหลับอยู่ค่ะ........."

"นั้นหรือ...............ฉันไปดูเขาหน่อยดีกว่า......................"ว่าแล้วรอยก็เดินไปตามทางเรื่อยๆ ทางถายในบ้านเริ่มค่อยลึก จนแสงสว่างแทบส่องไม่ถึง รอยหยุดเดินเมื่อถึงห้องแห่งหนึ่ง มือใหญ่เปิดประตูออก ถายในห้องมีแค่เตียงใหญ่อยู่ประดับอยู่กลางห้อง ข้างในมีเด็กหนุ่มผมสีทองยาวสวย นอนอยู่ในเตียงนุ่ม ตัวของเด็กหนุ่มอยู่ใต้ผ้าหม่ รอยเดินเข้าไปหา ดวงตาสีดำจ่อร่างเล็กอย่างไม่กระทิบ ข้อมือทั้งสองข้างของร่างเล็กมีโซ่ขนาดเล็กรัด ตรงข้าข้างขวาก็มีโซ่รัดเช่นกัน

"เอ็ดเวิร์ด..............."

รอยเอยเบาๆ ขณะเดี่ยวกันก็ก้มจูบแอ้มนุ้มๆของร่างเล็ก ก่อนจะลงบนริมฝีปากอันอ่อนนุ่ม รอยจูบร่างเล็กค่อยเร็วขึ้น จนร่างเล็กรู้สึกหายใจติดขัดๆ เอ็ดจึงลืมตาตื่นขึ้น ดวงตาสีทองเบิกโตขึ้นมาอีกครั้ง รอยจับคางของร่างเล็กขึ้น ให้มาสัมผัสกับรสจูบมากขึ้น เอ็ดไม่สามารถขัดขื่นได้ ลิ้นหยาบร้อนละโลมเลียกลีบปากสีชมพู บดเบียดจูบร้อนแรงเกี่ยวกระหวัดลิ้นบางเข้ามาอยู่ในช่องปากอุ่นชื้น ลิ้มรสความหวานล้ำจากรสสัมผัส

"อือ...........อืม..."

รอยละริมฝีปาก

"หวานมากเอ็ดเวิร์ด.............................."

"ได้.......โปรด.........ปล่อยฉัน......ไป"เอ็ดพูดอย่างลำบาล เขาไม่อยากโดนทรมานอย่างนี้อีกแล้ว อย่าให้ใครก็ได้ช่วยเขา แต่มันคงจะมีหรือ...........

"ไม่มีทาง..........เอ็ดเวิร์ด ฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไป......"

ผัวะ!!

เสียงแข็งกระทบศีรษะของรอย จนรอยสลบไป เอ็ดมองคนที่ช่วยตนไว้ ไม่ใช่ใครที่ไหน คือ เอ็นวี่นะเอง เอ็นวี่ปลดโซ่ของเอ็ดออกจากตัวจนหมด

"เอ็นวี่!! "

เอ็ดเข้าไปกอดเอ็นวี่ทันที่ อ้อมแขนของเอ็นวี่อบอุ่นมาก เอ็นวี่ลูบหัวร่างเล็กไปมา เป็นการปลอบใจ

"ขอโทษนะ ที่ฉันมาช่วยช้าไปนะ""(กำลังตัดสินใจว่าจะฆ่ารอยดีไหม แต่ก็ทำไม่กลัวเอ็ดจะเสียใจ)


"ไม่เป็นไร รีบพาฉันออกจากที่นี่เถอะ"

"อืม............."

จากนั้นเอ็นวี่ก็พาเอ็ดออกจากสถานที่แห่งทรมาน ทั้งคู่ออกจากเมื่องหลวง เอ็นวี่เข้าไปในป่าลึก ในบ้านมีบ้านไม่ใหญ่มากหนัก มันเป็นบ้านของเอ็นวี่นะเอง เอ็นวี่พาเอ็ดเข้าไปในบ้าน ก่อนจะปล่อยเอ็ดนอนลงไปที่เตียง

"นอน พักไปก่อนนะ เดี่ยวฉันไปทำอาหารให้กิน"ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เอ็ดเวิร์ดก็ยังคงไม่ปล่อยมือ อย่าไปนะ ฉันไม่อยากอยู่คนเดี่ยวนิน่า


"เอ็ด....ฉันหรับรองได้ว่าฉันจะรีบทำเร็วๆนะ รอหน่อยนะ เดี่ยวฉันก็มา"

"อืม รีบมานะเอ็นวี่"


"จ้า"

จบ.